Even verderop in het winkelstraatje woonden een paar gezinnen met kinderen. Vaak speelden de kinderen buiten met elkaar. Een van de spelletjes was stoepranden. Daarbij konden twee kinderen meedoen. De ene stond op de ene stoep en de ander stond er tegenover op de andere stoep. En wie nou de bal precies zo tegen de stoeprand van de ander kon gooien dat de bal terug stuiterde, kreeg een punt. Of als ze met meer waren deden ze buskruit. Daarbij was een kind de zoeker....

In het straatje gekomen zag hij dat hij er goed aan gedaan had de deur van de winkel niet af te sluiten. De deur van het winkeltje stond op een kier. Hij liep naar binnen, zette de oude pot vlak bij de tafel en schroefde de deksel eraf. Aan tafel zaten een man en een vrouw. De vrouw had een klein slapend kind in haar armen en bij de man op schoot zat een al wat ouder kind te slapen.

Zaterdagmiddag kwam de man van het winkeltje naar buiten met in zijn handen de grote vieze oude pot. Hij zette hem even neer om de winkeldeur achter zich dicht te doen en keek even achterom om te zien of het kleine lampje in de etalage ook brandde. Dat zag er goed uit, vond hij.

Vanavond sloot hij de winkel niet af. Hij had gehoord dat er vluchtelingen in het stadje aangekomen waren en misschien hadden ze wel een slaapplek nodig...

Normaal was het een vrolijk jongetje. Hij deed graag mee met spelletjes en was bijna altijd blij. Maar nu niet. Vandaag deed hij niet mee met een partijtje voetbal, ook niet met tikkertje of verstoppertje. Nee, hij had gewoon geen zin. Toen hem gevraagd werd of hij soms ziek was antwoordde hij helemaal niet. Hij liep met gebogen hoofd door. Hij huilde nog net niet, maar je kon zien dat hij wel gehuild had.

Elke ochtend nog voor dat alle andere mensen door het straatje kwamen lopen, sjeesde er een man door de straat. Hij was ook een van de laatsten die ’s avonds weer terugliepen naar huis. Soms zelfs na middernacht. Nooit liep hij rustig. Hij had altijd haast. Op een ochtend was hij iets later dan anders. Hij rende zo hard door het straatje dat hij struikelde over zijn eigen voeten.

Het oude vrouwtje bij de winkeldeur kon je het beste vergelijken met een grijze muis. Ze liep helemaal weggedoken in een oude grijze jas. Haar grijze haren waren aan de achterkant net boven de kraag te zien. Ze liep voorover gebogen en slofte langzaam de winkel in. Op straat was iedereen haar voorbij gelopen. Ze had niemand aangekeken en voelde zich verdrietig.