De donkere pot

Zaterdagmiddag kwam de man van het winkeltje naar buiten met in zijn handen de grote vieze oude pot. Hij zette hem even neer om de winkeldeur achter zich dicht te doen en keek even achterom om te zien of het kleine lampje in de etalage ook brandde. Dat zag er goed uit, vond hij.

Vanavond sloot hij de winkel niet af. Hij had gehoord dat er vluchtelingen in het stadje aangekomen waren en misschien hadden ze wel een slaapplek nodig. Hij liet een pot thee op tafel staan. Dit keer zette hij de thee niet op het theelichtje, maar zette de pot onder een theemuts. Er mochten geen mensen in zijn winkeltje slapen als de grote oude pot zo zwaar was. Dus nam hij de vieze oude pot mee.

Het was wel zwaar geworden en hij moest hem helemaal de stad uittillen. Hij wilde naar het veldje net buiten de stad, waar niemand kwam. Het was geen veldje waar je op kon voetballen, omdat er te veel hoge graspollen stonden en er tussenin lagen plassen als het geregend had. Het was ook geen plek om verstoppertje te spelen, en trouwens, je kon gemakkelijk je voet verzwikken in een van die kuilen. De man van de winkel had bedacht dat dit veldje precies geschikt was voor het legen van de pot. En dus ging hij daarnaartoe. Uit zijn grote jaszak stak een korte houten steel.

Na een poosje kwam hij bij het veldje aan. Hij keek goed rond. Het moest niet in de buurt van een konijnenhol of zo zijn. Dat was niet goed vond hij. Uiteindelijk had hij de goede plek gevonden: Een beetje aan de rand van het veldje had iemand al eens eerder een vuurtje gestookt. De grond zag er nog zwart van.

Hij pakte een schepje uit zijn jaszak en begon rondom de plek een rand van aarde te maken. Zo maakte hij een hele aarden wal. Toen de rand hoog genoeg was naar zijn zin, stampte hij de wal met zijn voet een beetje aan. Op deze manier wilde hij voorkomen dat er vuur zouden kunnen overslaan naar de rest van het veldje. 

Hij zocht een paar droge takken, legde die in het midden van de plek en stak het met een lucifer aan. Toen het vuurtje een beetje brandde, haalde de man het deksel van de pot. Hij zei daarbij:

“Al deze gedachten en woorden waren moeilijk en leverden pijn, laat ze na verbranding weer tot Sterrengoud zijn” 

Hij leegde de pot boven het vuur. In het begin stonk het vreselijk, maar even later ontstonden er prachtige vonken die allemaal omhooggingen. Pas toen de laatste vonken verdwenen waren, hield de man op met het herhalen van zijn spreuk. Hij wachtte tot het vuur helemaal uit was en er geen enkele smeulende asrest meer over was.  Hij controleerde het door er even met het schepje doorheen te roeren. Daarna draaide hij de oude donkere pot weer dicht en tilde hem weer op. Het was duidelijk dat de pot weer leeg was. Hij was echt minder zwaar dan op de heenweg.

Met de pot in zijn handen ging de man weer op zijn weg naar de winkel.

Plaats een reactie onder dit bericht.



Als je een reactie op dit bericht verstuurt, wordt dat op deze pagina geplaatst. We plaatsen je naam en eventueel een link naar de website die je opgeeft. Je e-mailadres is nooit openbaar zichtbaar.

Wilma

1 jaar geleden

Wat mooi, ik krijg spontaan behoefte om "mijn pot" leeg te strooien in zee.

Nieuwsbrief

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Klik hier om je in te schrijven

Contact

  • Raadhuisplein 4
    5258 BJ Berlicum
  • Dominee: 073-6897306
  • Dominee:
    dominee@pgberlicumrosmalen.nl

    Reserveren:
    sowreserveren@gmail.com

    Webbeheerder:
    webmaster@pgberlicumrosmalen.nl

    Webredactie:
    redactie@pgberlicumrosmalen.nl

Over ons

Kerk voor mensen van nu. We zien het als onze opdracht om zo te zijn. Je bent welkom bij ons om elkaar te ontmoeten, samen te vieren en om te zien naar de wereld. We zien je graag bij onze activiteiten, vieringen of steun ons als goed doel.

Copyright © 2019 All Rights Reserved.