De winkel zag er van binnen toch heel anders uit dan je van een winkel zou verwachten. Er was geen toonbank waarachter iemand stond of een kassa waarbij je van alles op de band kon leggen. Wel stonden er mooie houten rekken met prachtige potten. Er waren hele grote potten van steen in allerlei heldere kleuren. Maar ook stonden er potten in lieve zachte kleuren. Met deksel of zonder deksel. Mooie glazen stolpflessen zag je er ook. Sommigen leken wel licht te geven en anderen waren gewoon alleen maar mooi om te zien. In een van de rekken zag je zakken en zakjes. Sommige zakken zaten boordevol, zoals een grote jutezak. Andere zakken hadden heldere kleuren en zagen er warm en wollig uit. Weer anderen waren glad en prachtig glimmend. Behalve die ene grote pot in de hoek. Die had helemaal geen mooie kleur. Hij was vies en donker. Het was vast een oude pot, want er was een stukje afgebroken bij de rand. Nee, die oude lelijke, donkere pot hoorde vast niet thuis in deze mooie winkel.
In het midden van de winkel stond vlak bij de open haard een grote tafel. Het vuurtje in de haard knisperde gezellig en straalde een aangename warmte uit. Op die tafel stond een theepot op een brandend theelichtje. Ernaast stonden gezellige theemokken. Van die grote, waar je je handen omheen kunt slaan om ze op te warmen als je koude handen hebt. Naast de tafel stonden een paar heerlijke hoge stoelen. Als je wilde kon je er rechtop in gaan zitten en eventueel met je ellenbogen op de tafel steunen. Maar, omdat de stoelen zo lekker groot waren kon je ook je voeten onder je vouwen en er helemaal in wegkruipen , als je zelf niet te groot was tenminste.
Het kleine meisje dat huilend binnenkwam kon door haar tranen heen helemaal niet zien hoe de winkel eruit zag. Ze had veel te veel pijn in haar knie. Ach, wat was ze verdrietig. De man in de winkel gaf haar snel een zakdoek, zodat ze haar tranen af kon drogen. Heel vriendelijk vroeg hij of hij even naar haar knie mocht kijken en zette haar in een van de grote stoelen. Hij stroopte voorzichtig haar broekspijp op. Ach kijk, haar knie was helemaal rood en er waren zelfs een paar druppeltjes bloed. De man liep naar de koelkast en haalde een ijsblokje uit de vriezer. Hij deed het ijsklontje in een zacht washandje. Maar dat was helemaal geen gewoon washandje. Nee, het was zo’n zacht washandje speciaal voor het wassen van kleine kinderen. De man legde het washandje met het ijsklontje erin op haar knie. Dat voelde lekker aan... Daarna deed de man er wat zalf uit een tube op. De knie deed helemaal geen zeer meer. Het meisje zei dat ze direct naar huis wilde om haar knie aan haar moeder te laten zien en te vertellen wat de man gedaan had.
Voordat ze wegging haalde de man een klein juten zakje tevoorschijn. In dat juten zakje deed hij iets wat hij uit de grote juten zak haalde. Het meisje vroeg of hij er iets lekkers in gedaan had. “Nee”, antwoordde de man. “Dit is een speciale zak. Het is een zak vol kusjes. Jij krijgt een klein zakje mee naar huis. Iedere keer dat je van mamma of pappa een kusje krijgt komen er kusjes bij in de zak. Maar omdat de zak niet te vol moet zijn, anders gaat hij misschien kapot, moet jij pappa en mamma ook kusjes terug geven. Zo blijft alles mooi in evenwicht: er komen kusjes bij en er gaan kusjes af. En later, als jij misschien zelf kinderen hebt, kan je deze zak met kusjes nog steeds gebruiken voor je eigen kinderen. “ Dat was nog eens een bijzonder cadeau dat ze gekregen had. Blij huppelde het kleine meisje weer de winkel uit.
Als je een reactie op dit bericht verstuurt, wordt dat op deze pagina geplaatst. We plaatsen je naam en eventueel een link naar de website die je opgeeft. Je e-mailadres is nooit openbaar zichtbaar.