Alles naar de Filistijnen

Deze week heb ik het even te kwaad. De drukte rondom te veel uitvaarten, rellen eerst in mijn woonplaats Den Bosch, daarna uitwaaierend naar de plaatsen waar ik predikant ben en het nieuws over de dreiging van virusmutaties. Kun je als dominee perspectief geven als je het zelf even niet meer ziet? Somber dacht ik: “We gaan met z’n allen naar de Filistijnen!” En heel veel verder kwam ik even niet. Maar soms wordt je wat gegeven. Dat gebeurde met de Jongen, de Mol, de Vos en het Paard.

Perspectief

Het is een boek dat geschreven is voor iedereen. Dus is het denk ik ook speciaal voor mij geschreven én bovenal ook getekend. Ik denk -of nee dat weet ik eigenlijk wel zeker- dat het speciaal gemaakt is voor dagen dat je somber denkt dat je naar de Filistijnen gaat. Het bevat wijze raad van oude mollen, die binnenkomt als je zelf in mineur bent. “De meeste oude mollen die ik ken, zouden willen dat ze minder naar hun angsten hadden geluisterd en meer naar hun dromen.” En het laat zien dat je soms de verkeerde bril op hebt: “‘We hebben nog zo ver te gaan,’ zuchtte de jongen. ‘Ja, maar kijk eens hoe ver we zijn gekomen,’ zei het paard.” Maar de mooiste is deze: “Soms is haat het enige waar je over hoort, maar er is in deze wereld meer liefde dan je je ooit kunt voorstellen.”

Er zit een liedje in

Het sombere gevoel dat we met z’n allen naar de Filistijnen gaan, dat het toch allemaal voor niks is en dat het kennelijk toch niemand wat kan schelen waaide weg met het omslaan van de pagina’s. Zo ontstond er weer ruimte in het hoofd. Er plopte zowaar een oud liedje op: Simson, Simson alle Filistijnen verdwijnen, verdwijnen als jij komt. Ik heb het denk ik leren zingen in de kleuterklas. Ik zoek het op in de liedbundel Alles wordt nieuw en vind ook een mooie versie op YouTube. Voorzichtig grinnikend in mijzelf denk ik: “Het moet ongeveer de eerste ME’er met een enorm corona-kapsel geweest zijn.”  

In de spiegel van de kapper

Maar ja, de kapper deed bij Simson uiteindelijk ook haar werk. Die éne knipbeurt werd hem fataal. De Filistijnen wisten in elk geval wel raad met de geknipte Simson. Hoopvol sluit het boek Rechters dan ook niet af: “In die tijd was er geen koning in Israël; iedereen deed wat in zijn eigen ogen goed was.” Met zo’n volk heb je geen Filistijnen meer nodig zou je kunnen zeggen. Zodra Simson dus naar de Filistijnen ging, ging het met het volk in elk geval bergafwaarts. Dat stel ik me althans voor. Ieder was gericht op z’n eigen gelijk, zijn eigen driften en zijn eigen staatsinrichting.  

Wel gemikt

Het wachten was op David die de Filistijnse reus Goliath aan kon. Als we het nu toch hebben over de tijden van mijn kleuterschool. Dat was nog eens iets. Kleine David die met een kiezel en een wel gemikte worp de grote reus neerhaalt. En daar hield het niet bij op. Alle Filistijnen vluchtten weg voor die kleine herdersjongen. Als kleuter spreekt dat tot de verbeelding. Niet dat het daarmee de laatste confrontatie was. Maar wat ik wel treffend vind, is dat het niet ging om bruut en zwaar krijgsgeweld, maar om doeltreffendheid. In onze maatschappij klinken nu stemmen om militair ingrijpen. Ik heb er bedenkingen bij. Ik vraag mij af wat onze kiezel zou kunnen zijn.

Soft

Per saldo zie ik vooral jochies die zich tot reuzen opblazen. Zouden ze niet neergehaald kunnen worden met wat meer liefde, zorg en aandacht? Dat klinkt natuurlijk enorm soft. En ik hoor de hoon al van ME, militairen en andere handhavers. Maar gaan we niet voorbij aan de oorzaak van dit gedrag en is geweld niet alleen symptoombestrijding? Ik hoor over jongeren die langzaam wegkwijnen en hoor over hun ouders die zich zorgen maken. Het roept een vraag bij me op. Hoeveel contact heb ik, heb jij, heeft u, de laatste tijd nog gehad met mensen tot 25 jaar? Dat is een kiezel die in mijn schoen zit. Want veruit de meeste tijd en veruit de meeste aandacht ging uit naar zaken waar zij geen enkel belang bij hadden. Doen wij niet te veel wat goed is in onze eigen ogen? De Jongen, de Mol, de Vos en het Paard bepalen me bij het belang van vriendschap. Zouden we die misschien kunnen sluiten met ónze relschoppers?

Plaats een reactie onder dit bericht.



Als je een reactie op dit bericht verstuurt, wordt dat op deze pagina geplaatst. We plaatsen je naam en eventueel een link naar de website die je opgeeft. Je e-mailadres is nooit openbaar zichtbaar.

Rietje de Volder

12 maanden geleden

Je hebt helemaal gelijk Dirkjan. . Deze jongeren is veel afgenomen ,ze bulken van de energie en kunnen die op een normale manier niet kwijt.
Hulpverleners zitten vol en hebben een lange wachtlijst. Niet alle ouders kunnen hun kinderen aan. IK hoop dat voor hen de sportvelden weer gauw
open zullen gaan en dat de lente een nieuw en beter geluid zal geven. Ik heb zelf een tweeling, kleinzonen van 15 jaar,

Ine keukens

12 maanden geleden

Wat grappig nu.
Denk ik vandaag: ben wel toe aan een nieuw boek. Wat zouden we doen in de leeskring. Komt ineens dit verhaal. Ik ga het lezen. Arthur Japin, mooi. Even wat relativerends.

En Rietje: Ik begrijp zo wat je bedoelt!

Een anekdote en weet niet of het wel gepast is. Eigenlijk schaam ik me er ook voor dat die gedachte bij me opkwam en die nog uitsprak ook.
Wandelend op de dijk kwam ik van de week een paar boze vrouwen tegen. Ze zeiden: “Al dat tuig verbannen naar een onbewoond eiland. Het lijkt toch nergens op”
Daarop reagerend zei ik: “Wat een leegte, wat een eenzaamheid zullen die jongeren voelen.” Nog niet eens denkend aan armoede of andere achterstand, hormonen gierend door hun lijven.
Dat hielp niet echt, waarop ik zei, eigenlijk ook uit onmacht en ben er niet trots op: “Dan misschien al die stakkers die nu op eilanden als vluchteling zitten, even hier bij laten komen en wat jongeren een paar dagen daar naar toe”. Onzin natuurlijk. Ik schrok er zelf van. Hopende op een opening, want natuurlijk gooide ik eigenlijk een knuppel… uit onmacht. Jammer.
Niets hielp… alleen was ik van mijn felle reactie geschrokken. Wat een onmacht in deze wereld. Van zoveel kanten.

Fiet Vreeburg

12 maanden geleden

Wat een eerlijk verslag van jou, Dirk-Jan. Zo zullen we ons allemaal weleens voelen., ik ook……! En ik denk en weet eigenlijk zeker.dat deze jongeren te weinig aandacht, liefde kennen in hun omgeving. De wereld en zeker hun wereld biedt weinig perspectief. Je zou hen allen gunnen dat ook zij “de Jongen, de Mol, de Vos en het Paard” tegen mogen komen en zo wat meer vertrouwen in het leven mogen krijgen. “Deze storm zal wel weer voorbijgaan,” zei het Paard en dat geeft alle vertrouwen, ook en juist in die jongeren.
En, Dirk-Jan, het lievelingsgezegde van de mol was: “Staat het water tot aan je lippen, neem dan een taartje!” “”Werkt het?” vroeg de jongen? “Elke keer weer!” zei de Mol. Jij bent dvast blij dat je een glas hebt…..
NB En naar die dames op de dijk zou iknwillen zeggen: “Maar wat zou de wereld saai zijn zonder jongeren…..praatprogramma’s hebben dan ook niets meer te bepraten…..! Zo krijgen deze jongeren nog aandacht….ik praat echt niet goed wat er gebeurd is, maar moet ik de schuld niet bij mijzelf zoeken….? En hoe los ik dat wat op? Dat is devrasg die mij bezig houdt….

Ineke Nijenhuis

12 maanden geleden

Wat toevallig, het boek van de jongen, de mol, de vos en het paard was ook al voor mij geschreven 😉 Ik heb een extra exemplaar gekocht, omdat ik zeker weet dat er nog iemand op mijn pad zal komen voor wie het ook bedoeld is…. En je hoeft het niet in 1x te lezen, want als het op tafel ligt en je slaat het open op een willekeurige pagina, is het altijd raak. Zo vol van liefde, hoop en troost. Dank voor je verhaal. Ineke (dochter van Kunnie)

Dirk-Jan Bierenbroodpsot

12 maanden geleden

Lieve mensen,
Wat een fijne en mooie reacties! En wat ben ik er dan trots op dat jullie allemaal in en om de kerk verbonden zijn. Precies op de manier die jullie past. En wat mis ik jullie. Hoe fijn zou het zijn om elkaar weer gewoon en ongedwongen te ontmoeten. Maar met de jongen, de mol, de vos en het paard houden we het vol! Vandaag zijn jullie even mijn mol en vos en paard. En wie weet zijn jullie het ook wel voor anderen. Ik weet het eigenlijk wel zeker.
Hartelijke groet,
Dirk-Jan

Marjanne

12 maanden geleden

Wat prachtig verwoord. Herkenbaar. Dankjewel.

Nieuwsbrief

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Klik hier om je in te schrijven

Contact

  • Raadhuisplein 4
    5258 BJ Berlicum
  • Dominee: 073-6897306
  • Dominee:
    dominee@pgberlicumrosmalen.nl

    Reserveren:
    sowreserveren@gmail.com

    Webbeheerder:
    webmaster@pgberlicumrosmalen.nl

    Webredactie:
    redactie@pgberlicumrosmalen.nl

Over ons

Kerk voor mensen van nu. We zien het als onze opdracht om zo te zijn. Je bent welkom bij ons om elkaar te ontmoeten, samen te vieren en om te zien naar de wereld. We zien je graag bij onze activiteiten, vieringen of steun ons als goed doel.

Copyright © 2019 All Rights Reserved.